Je kunt gewoon de negen maanden afwachten en er op vertrouwen dat je kind zonder mankementen op de wereld landt. Maar je kunt ook, ter wille van je eigen gemoedsrust bijvoorbeeld, meer zekerheid zoeken en prenataal (letterlijk: ‘voor de geboorte’) onderzoek laten doen. Gelukkig komt het overgrote deel van de kinderen – ruim 95 procent – gezond ter wereld.
Syndroom van Down
Prenatale screening is erop gericht te achterhalen of de vrucht die je vrouw draagt een chromosomale afwijking heeft. De bekendste chromosoomafwijkingen zijn het syndroom van Down (een ‘mongooltje’) en het neuralebuisdefect (een ‘open ruggetje’ of ‘open hoofdje’). Er zijn drie tests die de risico’s op een kind met een chromosoomafwijking in 
kaart brengen: de dubbeltest, de nekplooimeting en de triple-test. Deze testen veroorzaken geen miskraam, vinden vroeg in de zwangerschap plaats en zijn pijnloos. Maar, ze geven geen zekerheid, het blijven risico-inschattingen. Alleen wanneer de kans op een kind met een aangeboren afwijking groter is dan het risico dat het onderzoek met zich meebrengt, komt je vrouw in aanmerking voor een vlokkentest of een vruchtwaterpunctie.
Zekerheid
Deze onderzoeken geven vrijwel altijd zekerheid over de vraag of je kind al dan niet een chromosoomafwijking heeft. Het nadeel van deze onderzoeken is dat er een kleine kans op een miskraam ontstaat als gevolg van de ingreep. Ook geven ze pas laat in de zwangerschap duidelijkheid en ze kunnen pijnlijk zijn voor je vrouw.
Wat is het beste advies? 
Raak je in het woud van prenatale onderzoeksmogelijkheden de weg kwijt? Zie je door de ‘onderzoeksbomen’ het bos niet meer? Hier een aantal punten ter overweging:
• Maak in overleg met je vrouw en de verloskundige een inschatting van de kansen dat je kind een afwijking heeft.
• Informeer jezelf over de ernst van aangeboren afwijkingen zodat je niet onnodig
spoken ziet.
• Bespreek met je vrouw of je hier onderzoek naar wilt laten doen. Ga na wat de
eventuele consequenties zijn en zorg dat je het volledig met elkaar eens bent over de dan te nemen stappen.
• Stippel, als jullie kiezen voor onderzoek, een route uit: kies bijvoorbeeld eerst voor de onderzoeken die de risico’s
inschatten en dan pas voor vlokkentest of vruchtwaterpunctie.
Meer informatie over prenatale diagnostiek is te vinden op de websites van: Stichting Erfocentrum, de Gezondheidsraad en de Nederlandse Vereniging voor Obstetrie en Gynaecologie.
Geloof het of niet: meegaan naar de verloskundige kan hetzelfde effect op je vrouw hebben als haar verrassen met een bos rode rozen. Het feit dat jij erbij bent, sterkt haar in haar overtuiging dat je om haar geeft en er ‘altijd’ voor haar zult zijn. En je steekt er natuurlijk zelf ook het nodige van op.
Last van rugpijn, misselijkheid, vreetkicks? Of van vermoeidheid, overgeven en een toenemend gewicht? Kijk er niet van op als je óók last van zwangerschapsverschijnselen begint te krijgen. Sommige mannen ‘lijden’ aan het zogeheten Couvadesyndroom, ook wel ‘sympathieke zwangerschap’ genoemd.
Sinds 2006 worden bij de meeste zwangere vrouwen twee echo’s gemaakt, aan het begin van de derde maand en halverwege de zwangerschap. De echoscopist smeert wat gel op de buik van je vrouw, plaatst het echoapparaat erop en voila! Je ziet je baby live op het beeldscherm!