Dit weekend moest het gebeuren. Ingrid had al weken geleden aangekondigd dat ze een weekend lang, vanaf vrijdagmiddag, pleitos zou zijn. Met vriendinnen naar de Ardennen. En dus moest ik voor IJsbrand, nu twee-en-een-halve-maand oud, zorgen. Geen probleem natuurlijk, behalve dan dat het mannetje tot aan die vrijdagmiddag zijn eten uitsluitend via de borst had geconsumeerd. Hij is de tepel zelfs zo gewend dat hij driftig aan mijn borstzak begint te slurpen zodra ik hem uit de wieg haal - heel aandoenlijk ja, maar met een stukje textiel zou ik hem niet lang stil kunnen houden.
Niet schrikken: vader worden is de grootste verandering van je leven. Groter dan de dag waarop je uit huis ging, groter dan je eerste baan, je eerste auto, je eerste seksuele ervaring…
Je kind begint te ontdekken dat er handen en voeten aan zijn lijf zitten. En vooral: dat hij die ledematen kan inzetten om er wat mee te doen! Kortom, hoogste tijd om de absolute classic onder de speelgoedklassiekers tevoorschijn te halen: juist, de rammelaar.
‘Living hell’ schrijft een van de forummers over de huilende baby. 'Het zit tussen de oortjes,' schrijft een ander. Voor onze grootouders was een huilbuitje op z'n tijd heel normaal: gewoon laten liggen was hun theorie. Maar sommige kleintjes weten van geen ophouden: zo heeft een forumlid het over huilbuien van drie uur lang. Lekker laten huilen, of zijn er andere maniertjes om hem tot bedaren te brengen?