Eagle schreef op zon, 15/10/2006 - 17:16
Hallo,
Ik heb twee kinderen, één van 4 en één van anderhalf. De afgelopen vier jaar heb ik veel moeite gedaan om een goede vader te zijn. Eén dag per week oppassen, altijd met ze naar het consultatiebureau, naar school brengen, mee naar feestjes, etc. Maar eigenlijk ben ik die 4 jaar alleen maar steeds gefrustreerder geraakt omdat ik mijn kinderen niet trek en zij mij belemmeren in mijn persoonlijke ontwikkeling en ambities. Ik heb hele leuke kinderen, maar ik kan het vaderschap niet aan. Ik kan niet tegen de herrie, ik kan niet tegen de drukte, als iets kapot gaat word ik giftig, etc. Ik probeer mijn kinderen nu ook zoveel mogelijk te ontwijken door op mijn studeerkamer te gaan zitten zodat ik niet met ze geconfronteerd wordt.
Mijn relatie met mijn vrouw is hierdoor ook sterk afgenomen en ik sta op het punt om mijn huis te verlaten. Natuurlijk denk ik dan na over co-ouderschap, maar dat zou betekenen dat ik mijn kinderen nog vaker moet opvoeden en ik denk dat ik dat niet kan. Mijn kinderen hebben op dit moment niets aan mij en worden alleen maar zenuwachtig van pappa. Het is beter als ik het huis verlaat zodat zij weer rust vinden. Waar kan ik het best terecht om aan mijn vaderschap te werken en de balans in mijn leven te vinden met kinderen erbij.
Help me, ik ben radeloos op het moment.
Bookmark/Search this post with:
Dame en heren,
Geen ruzie maken om iets wat in feite mijn probleem is/was. Ondertussen ben ik meer dan een jaar verder en is er heel veel gebeurd. Mijn verhaal is heftig en op een gegeven moment vond ik het ook te heftig om hier verder te delen. Ik ben het met catelijne eens dat anderen van mijn verhaal kunnen leren. Ik wil hier nu alleen nog kwijt dat het een lange pijnlijke weg is geweest voor mij en alle betrokkenen, maar dat iedereen er uiteindelijk beter uit is gekomen.
Mijn relatie met mijn kinderen is nu zo geweldig! Ik ben er TROTS op dat ik vader van ze ben en ik wil ze het liefst elke dag om me heen hebben. Helaas is dat niet mogelijk en dat maakt alles ook weer heel triest.
En Catelijne, ik heb je een mail gestuurd.
slotje!
Nouja, wat een commotie opeens. Een goed verhaal kan heel nuttig zijn om te delen. Zo hebben andere mensen er ook wat aan...
Catelijne
graag gedaan
Ik denk dat als we allemaal tegen dit soort vragen in het verweer komen, daar toch een keer een einde aan komt. toch?
houd nou toch eens op met dat geschooi om reacties voor tijdschriftjes!
dit is het ikVADER forum en (bij mijn weten) niet bedoeld als inspiratie- en kennisbron voor journalisten (en dan ook nog vrouwelijke.......) -zucht-
ik word hier echt kotsbeu van.
redactie, kunnen we hier iets tegen doen?
Maareh, Eagle, alle credits voor je.
Hopelijk is de uitkomst zoals die voor julie het beste is.
Gr., Diederik
Beste Eagle,
Ik weet niet of je af en toe nog op dit forum kijkt maar ik vind je verhaal heel boeiend. Zo eerlijk als jij erover schrijft en zo goed als jij eruit bent gekomen. Ik zou er wel een verhaal over willen schrijven voor Ouders van nu. Vooral om te weten hoe je uit zoiets komt. Mail me als je dit ziet:
We zijn ondertussen weken verder en het contact met mijn kinderen is nu heel erg goed. Ik ben een tijdje uit huis geweest en sinds 4 weken weer terug. Ik heb nu een innige band met mijn kinderen en veel geduld voor ze. Het is gewoon geweldig om met die kleine pukkies te spelen. Mijn relatie is nog niet optimaal en vanaf volgende week zal ik dan ook in een ander huis gaan wonen. Van daaruit gaan we kijken hoe we het ouderschap en partnerschap op kunnen pakken.
Mag ik je eraan herinneren dat hij nog steeds getrouwd is en kinderen heeft met de eerste vrouw? Tweede keus is ze dus altijd al geweest.
Trotse vader van Kyra (14-06-2006) en Xanna (26-09-2008)
En als dat niets wordt ga je weer verder met \'de ander\'? Zal ze leuk vinden; 2e keus te zijn......
Krijgt ze niet, want daar is ze te oud voor.
Heb nu besloten om met de ander een time-out te nemen en eerst te kijken wat ik nog van mijn relatie kan maken. Daarvoor hebben we professionele hulp gezocht. Ik blijf de ander wel zien, omdat ik professioneel ook met haar samenwerk.
In het relaas van Harm wil ik 1 ding bevestigen. Bij die andere vrouw zal het vermoedelijk over een x aantal jaren ook zo gaan. Daar wordt het reusachtig kampvuur een een flikkerend waakvlammetje. Dat roept iemand die nu bij vriendin nummer 13 zit en het steeds weer heeft zien terugkomen. 12 keer ben ik erin getrapt. Overigens neem ik nu lekker genoegen met dat waakvlammetje..
En wat als bij die nieuwe vrouw ook de biologische klok begint te tikken en zij moederlijke gevoelens krijgt?
Kijkt je vrouw langer dan een uur blij..
dan is ze beslist afgebeeld op een schilderij!
Even voor de duidelijkheid. Mijn vrouw weet alles en ik ben aldoor eerlijk tegen haar geweest. De andere vrouw weet ook alles en zit overigens ook in een relatie en heeft daar zo haar eigen sores mee.
Maar nu het constructieve. Ik heb besloten om hulp te gaan zoeken met mijn vrouw. Wat de uitkomst ook zal zijn, ik wil met haar naar een gezinstherapeut. Al is het niet om de relatie te redden, maar wel om alles goed te laten landen en een goede toekomst voor mijn kinderen te bieden. Ik kan het niet alleen, daar ben ik nu wel achter. Ik heb het mijn vrouw voorgesteld, maar zij wil er nog even over denken. Ik ben er nu van overtuigd dat we zeker naar zo\'n therapeut moeten samen. Ik ga er niet van uit dat ik mijn gevoel voor haar terug krijg, maar ik denk wel dat onze relatie als opvoeders van onze kinderen beter zal worden.
We zijn nu een aantal dagen verder en een reactie van mij lijkt mij op zijn plaats.
Ik heb ondertussen wat meer rust gevonden. Overspannen zijn of een burn-out hebben lijkt me stug. Ik werk (veel) minder dan de gemiddelde mens en vanuit mijn werk kan het echt niet komen. Daarin voel ik mij goed. Ik pas nog steeds op op mijn kinderen en dat gaat redelijk. Merk wel dat ik mijn geduld nog steeds aardig kan verliezen. Overigens was dat al vanaf het begin (4 jaar geleden). Mijn vrouw en ik praten veel, maar ik kan haar niet bieden wat zij wilt, namelijk een steady relatie waarmee ze oud kan worden. De vlam is inderdaad gedoofd. En hij is maximaal aan het branden bij een andere vrouw. Met haar ben ik wel gelukkig, maar deze situatie maakt dat wel moeilijk.
Ben er wel achter dat de ellende niet in mijn relatie met die andere vrouw zit, maar meer zit in alles wat er nu bij komt kijken. Ik ben alles om me heen kapot aan het maken, maar ben er wel van overtuigd dat ik niet bij mijn vrouw en kinderen moet blijven vanwege medelijden. Daar hebben ze ook niets aan. Ben nu voorzichtig aan het kijken naar een nieuwe woning, maar dat is nog heel pril.
Beste Eagle,
Na je verhaal gelezen te hebben en een aantal reacties daarop komt toch telkens de gedachte bij mij naar boven dat je een burn-out hebt of misschien zelfs wel overspannen bent. Ik weet niet of je ook lichamelijke klachten hebt maar het is zeker iets wat je dan in de gaten zal moeten houden en met je huisarts zal moeten bespreken.
Ik kan je gevoel enigzinds begrijpen, al kan ik mij er niet goed in verplaatsen. Ik ben op dit moment ook een trotse vader van 2 kinderen maar dit is ook niet vanzelf gegaan. Ik kende mijn vrouw net een maand toen ze zwanger raakte van onze zoon. Wij hebben toen een hele moeilijke periode gehad maar toch besloten om ervoor te gaan. Mijn vrouw was toen 18, ik was 22. Vlak voordat ik haar leerde kennen wilde ik ook geen kinderen. Althans, voorlopig nog niet. Ik wilde eerst cariere maken, financieel sterk staan en een eigen huis bezitten. Ik realiseerde mij dat ik dit opzij zou moeten zetten bij de komst van een kind en heb dit ook gedaan.
Tijdens de zwangerschap en het eerste jaar daarna hebben wij nog veel problemen gehad. Ik had geen vaste baan en werkte voor uitzendburo\'s, financieel stonden we er slecht voor, problemen met schoonfamilie die zeer ernstige vormen aannam (doodsbedreigingen, enz.). Dit belemmerde het gevoel van ouderschap voor ons allebei en wij konden beiden niet genieten van de zwangerschap en na de zwangerschap van onze zoon.
Daar komt bij dat we allebei erg jong waren (zijn we nu eigenlijk nog steeds, is pas 4 jaar geleden) en nog helemaal niet klaar waren voor het ouderschap.
Het gekke is dat wij op dat moment, achteraf gezien, in een soort roes hebben gezeten en nu pas beseffen wat er eigenlijk allemaal is gebeurd.
Toch hebben wij er allebei altijd voor geknokt om bij elkaar te blijven en een stabiel gezin te vormen. Ook ik werd gek van het gehuil van mijn zoon (hij huilde vrij veel) en ook nu nog wordt ik regelmatig gek van hem. Hij heeft zeer waarschijnlijk ADHD en is dus zeer druk. Daar komt bij dat hij geen seconde stil kan zitten, snel afgeleid is, totaal niet luisterd, alles kapot maakt, heel erg boos kan worden (wat soms zelfs aggresieve vormen aanneemt), enz.
Zowel mijn vrouw als ik hebben daar dus onze handen aan vol en het is af en toe echt een verademing als hij \'s avonds naar bed gaat want dan hebben wij rust.
Toch accepteren wij dit allebei en hebben wij onze instelling daarop aangepast. Het is moeilijk maar we hebben het niet in de hand. Dan zijn er 2 opties. 1) we worden continu kwaad en laten onze levensvreugd erdoor verpesten, 2) we accepteren dat de situatie zo is en proberen er het beste van te maken.
Wij hebben voor optie 2 gekozen omdat dit iets is wat wij niet in de hand hebben (net als het weer. je kan erg boos worden als het regent buiten omdat je graag naar de speeltuin had gewild met de kids maar het heeft geen zin. je hebt er immers geen invloed op. je kan beter zorgen dat je dan iets anders bedenkt, bijvoorbeeld binnen spelen met lego om toch een leuke dag te hebben).
Hiermee wil ik natuurlijk niet zeggen dat je per direct terug moet naar je gezin en alles maar moet accepteren, je hebt absoluut rust nodig want anders gaat het een keer goed fout (de bom moet immers een keer barsten en dat wil je neem ik aan niet).
Ik wil je wel aanraden om goed je rust te nemen en hierover te praten met je huisarts en desnoods een maatschappelijk werker. Daarbij zal je aan je houding moeten werken.
Vat dit niet op als een aanval maar je hebt er zelf voor gekozen om kinderen te nemen. Of je hier nu wel of niet achter stond, je hebt ja gezegd. Dan ben je in mijn beleving ook verantwoordelijk voor de gevolgen en zal je die moeten accepteren, of dit nou volledig ouderschap betekent of niet.
Het is dus erg belangrijk dat je hieraan gaat werken, je kinderen hebben je nodig en zullen het je later verwijten als je ze nu in de steek laat.
Doe dit niet overhaast maar stapsgewijs en zorg ervoor dat je vrouw van alles op de hoogte is, wees eerlijk over je gevoel! Probeer met hulp van een professional een \'plan van aanpak\' op te stellen. Schrijf uit waar je naartoe wilt, wat wil je bereiken. Bespreek dan samen met een professional welke stappen daar tussen zullen zetten en over welk tijdsbestek dit zal zijn. Nogmaals, doe niks overhaast!
Heel veel succes!
Hier nog zo een, die wel eens het geduld verliest of gewoonweg niet op kan brengen, maar ook bij mij zijn dit vlagen die geheel zelden voorbij komen, ik sta er nog steeds voor de volledige 200% achter, ik heb er voor gekozen en hetgeen wat ik er voor terug krijg, maakt mij een zeer trotse vader, maar die dus afentoe zichzelf een keer tegenkomt, maar dat wil niet zeggen dat ik het nu anders zou willen.
Blijf gewoon zitten waar je nu zit, je zegt al dat wanneer je andere ziet lopen met de kleintjes dat je het daar moeilijk mee hebt, nou, dat is een goed teken, zie dat niet als een nadeel, maar als een voordeel, want dat is zeker het gevoel van gemis van je kinderen, ze zegt wel dat je ze niet mist, maar diep van binnen (verweg opgeborgen) mis je ze, dat komt naar (gelukkig) naar boven op dat soort momenten dat je andere met de kleintjes ziet lopen. Neem nu gewoon je tijd en doe met kinderen wat je goed dunkt, dus weg brengen naar school, afentoe oppassen s\' avonds, dan weten de kinderen dat je er nog steeds voor hun bent en dat je nooit verweg bent, maar ga dan wel s\' avonds weer naar je eigen plekkie om het daar allemaal weer even te verwerken en ga verder met het zoeken naar je eigen stukje rust en vrede, zorg dat je daar gewoon de aandacht bij legt, want jaren doorsukkelen zonder antwoord is geen optie, maak je gedachtes op orde en kijk wat je wilt, waar evt het probleem ligt, heb je het al of ligt het toch nog dieper en wat voor een oplossing kun je er voor bedenken en over het wanneer, alleen als je er totaal klaar voor bent, dus geen halve maatregelen en laat voorlopig ook de kinderen niet bij je komen, daar waar je nu zit, is op dit moment jouw stukje rust en daar kun je op verder bouwen.
Succes en vooral sterkte in je overwegingen en in je algehele situatie.
Beste Eagle
Wat ik hier lees is wat men in mijn studie het opbloeden van een relatie benoemde.(sorry als ik het effe verkeerd verwoord)
Wat ik begrijp is dat de relatie met je vrouw is uit geblazen, de vlam en vonk is er niet meer, zelf dat kleine waakvlammentje is af en toe uit.
Begrijpelijk, dat gebeurt in de beste relaties.
En bij je partner blijven op dat moment voor de kinderen is echt niet de beste optie.
Dat werkt gewoon niet.
Een ding wil ik je dan toch meegeven bij het besluit die je neemt.
Wees daar voor je kinderen.
Maar zoals ik al las doe je dit al.
Groetjes
Fabian
Eagle, op dit forum zitten een hoop vaders die hun draai hebben gevonden, maar niet voordat ze door iets soortgelijks als jij heen zijn gegaan.
Ook ik heb een tijd het gevoel gehad dat mijn \'zelfontplooiing\' werd tegen gehouden. Eigenlijk niet eens door mijn vrouw en kinderen, maar door het gevoel dat ik vast zat aan mijn verantwoordelijkheden. Ik moest zorgdragen voor het inkomen. Kwam ik total-loss thuis van werk, dan waren de kids er nog. En dan lagen er altijd wel klussen te wachten. Natuurlijk wilde mijn vrouw ook wat tijd voor haarzelf, dus nam ik af en toe huishouden en kids over. En o ja, mijn vrouw wilde ook nog tijd van en met me. Voor mijn gevoel wat ik vol-continu aan het werk. Mijn hele leven was werk geworden. En ik had niet meer het gevoel dat ik daar nog verandering in kon brengen, ik was een gevangene geworden van mijn eigen verantwoordelijkheden. Dacht ik.
Mijn vrouw en ik hebben de onhebbelijke gewoonte om alles wat we denken en voelen tot op het bot te fileren, dus zodra ze in de gaten had dat ik klem zat liet ze me niet meer los. Dat dwong me om niet weg te lopen (vluchten), maar na te denken (samen met haar!) over wat er nu echt aan de hand was. Feitelijk zijn we terug gegaan naar de tekentafel vanuit het uitgangspunt \'Dit wil ik; wat wil jij?\'. Om daar open en eerlijk over te praten kan erg pijnlijk zijn (en dat was het ook), maar is de enige weg naar een oplossing.
Eagle, als ik jouw verhaal lees, dan lees ik dat je het moeilijk hebt en dat je geen andere uitweg ziet dan weggaan. Weggaan lost absoluut niks op als je niet begrijpt waarom je weggaat en wat je dan wél wilt. Je loopt het risico dat je met weggaan (ook tijdelijk) dingen onnodig en onherstelbaar beschadigt. Over wat je werkelijk wilt blijf je heel vaag: \"...Heb het gevoel dat ik mijn vleugels uit moet slaan om zo verder te komen in het leven.\" Kan je concreet aangeven wat het dan is dat je mist en kan je daar met je vrouw over praten? En dan écht praten, ook als datgene dat je mist de ander pijn kan doen? Wat dat betreft ben ik het eens met Sparhawk.
Je geeft aan dat je verliefd bent geworden op een ander. Verliefd wordt je alleen als je ervoor open staat, dat gebeurt niet zomaar. Toegeven aan die verliefdheid kan je uiteindelijk weer in dezelfde situatie brengen als dat je nu zit, tenzij je eerst begrijpt waarom dit gebeurt. En de beste persoon om daar open en eerlijk mee te praten is je vrouw.
Mijn advies: niet vluchten, maar vechten! En als je vrouw van je houdt zal ze met je vechten.
Never ask a question if you can't stand the answer.
http://www.thuisman.blogspot.com/
Ik ben achter in de dertig en heb tussen mijn 20e en 30e alleen gewoond. Ben een vrijbuiter en een \"free spirit\". Dat zie ik ook terug in mijn oudste. Hardstikke mooi om dat te zien. Ik word niet gek van mijn vrouw, dat is het niet. Mijn vrouw is een lieve en zorgzame moeder en daarnaast is het ook nog eens een plaatje om te zien. Ze verzorgt zichzelf goed en is niet veranderd in de standaard \"ik woon in een buitenwijk en heb een bobline en draag een parka\" moeder. Nee, het is gewoon een stuk, nog steeds! Ondanks al die warmte om me heen heb ik het gevoel dat ik in de verkeerde film zit. Echt heel egocentrisch van me, dat besef ik me maar al te goed. Maar ja, ik kan pas anderen geukkig maken als ik eerst zelf gelukkig ben. Ik ben ook geen zielepoot en zo wil ik me ook niet opstellen. (Ik vatte het zo ook niet op hoor!) Ik zoek gewoon een oplossing die voor ons alle vier het beste is.
De afgelopen 10 jaar heb ik alle liefde gegeven en gekregen en nu lijkt het wel alsof de koek op is. De balans is er niet meer. Heb het gevoel dat ik mijn vleugels uit moet slaan om zo verder te komen in het leven. Heftig allemaal
Hoe oud ben je, eagle?
De gedachte die bij me opkwam was: als je gek wordt van je vrouw kan je scheiden en dan is ze je vrouw niet meer. Maar je kinderen blijven altijd je kinderen, zelfs zonder co-ouderschap. Ik weet dat het heel triest is voro jou en dat je echt niet de zielepoot loopt uit te hangen, maar in eerste instantie krimp ik in elkaar om de kinderen.
Ze hebben je niets misdaan; het zijn gewone, lieve kinderen en daarmee het grootste geschenk dat je in je leven ooit gekregen hebt. ik begrijp dat je voelt dat ze jouw persoonlijke ontplooiing in de weg zitten en het is natuurlijk niet mogelijk om van een mens te eisen dat hij zichzelf volledig opoffert, zelfs niet voor zijn eigen kinderen. Maar is de tegenstelling wel ECHT? Is het werkelijk zo dat jouw persoonlijke ontplooiing echt alleen maar zonder die kinderen mogelijk is? Zou het kunnen zijn dat het opvoeden van kinderen en daarmee het voro een groot deel wegcijferen van jezelf een deel van jouw ontplooiing is? (Daarom vraag ik ook hoe oud je bent -- ik kan niet inschatten hoeveel ongebonden tijd je in het leven al gehad hebt)
Sta je open voor de gedachte dat je die kinderen gekregen hebt, niet bij toeval, niet omdat je vrouw ze zo graag wilde, maar omdat jij ze moest krijgen? Kan je er een zin en betekenis in zien dat die kinderen er zijn?
l'hypocrisie, c''est l''hommage du vice a la vertue .-.-.-.-.-.-. RPG by e-mail in het Nederlands http://www.k1k.nl
Thor en Illya,
Jullie berichten hebben mij geholpen.
Je slaat de spijker voor een groot deel op de kop. Hoewel mijn vrouw mij vrij laat in alles heb ik een psychische blokkade om ook alles te doen. Daarnaast zitten er dingen fundamenteel mis tussen mij en mijn vrouw. We zijn qua interesses, maar vooral qua belevingswereld uit elkaar gegroeid. Dat is een proces van jaren geweest besef ik me nu. Cliché, ik weet het. Ik denk dat het het best is voor onze kinderen als we bij elkaar blijven, maar dan moet onze basis goed zijn. Anders is het absoluut niet het best voor mijn kinderen. Er speelt ook meer hoor. Naast deze ellende ben ik ook verliefd geworden en daar ben ik erg van geschrokken. Het vertroebelt de boel wel, maar staat los van deze situatie. Het heeft eea. natuurlijk wel versneld en nu voel ik me een laffe *edit* dat ik gewoon niet eerder heb besloten om even afstand van het gezin te nemen. Mijn vrouw weet hier overigens van, want ik wil niet vreemd gaan. Dat zou ik niet kunnen.
Ik moet zeggen dat ik het proces van acceptatie ook doorlopen heb en dat dat in eerste instantie goed leek te gaan. Ik stel me er op in dat ik gedurende mijn oppas dag geen andere dingen kan doen. Dat ging een tijd goed, maar langzaam maar zeker kwam de frustratie weer terug. Tijdens de zwangeschap van de eerste en de tweede heb ik tegen m ijn vrouw verteld dat ik toch nog steeds erge twijfels had. Dat is natuurlijk verschrikkelijk om als zwangere vrouw te horen, maar ik moest er gewoon over praten met haar. Zij blokkeerde dan volledig en een gesprek is er nooit goed van gekomen. Daar zitten dingen natuurlijk ook gruwelijk scheef.
Ik heb een week geleden besloten om even weg te gaan en zit nu voor een paar weekjes dus ook op een ander adres. (Natuurlijk niet bij die andere vrouw) Daarmee is de spanning even weg uit het huis van mijn kinderen. Ik zorg nog wel voor ze hoor. Ben er \'s-ochtends om ze naar school te brengen en pas soms \'s-avonds op. Ik wil absoluut niet weglopen van mijn verantwoordelijkheden. Afgelopen week heeft het nodige verhelderd, maar ik kom er nog steeds niet uit. Ik mis mijn vrouw en kinderen vreemd genoeg niet. Alleen als ik op straat iemand met een kleintje zie lopen heb ik het soms even moeilijk. Ik ben blij om te lezen wat anderen hun ervaringen zijn. Dat relativeert wel!
Als ik dit zo lees, lijkt het me dat je jezelf de afgelopen vier jaar (en misschien al langer) volledig hebt opgeofferd en weggecijferd voor je vrouw. en dat je daar (in jouw ogen) van haar niets voor terug hebt gehad. Je hebt je eigen identiteit en je eigen (manier van) leven volledig opgegeven om de man te zijn die je vrouw graag wilde hebben. En dat komt je nu je neus uit. Terecht. Daardoor voel je je zo ongelukkig in je relatie (waar je kinderen een product van zijn) dat je je ook aan je kinderen stoort.
Je kinderen kunnen daar niets aan doen. Dus wat je ook doet, laat hun er nooit de dupe van worden. Je vrouw is volwassen en kan voor zichzelf zorgen, je kinderen (nog) niet.
Het lijkt me dat je eerst het probleem met je vrouw op zult moeten lossen. Dat betekent niet dat je haar nu alleen met de kinderen moet laten en de benen moet nemen, maar je zult wel met \'r moeten gaan praten. Haar duidelijk maken wat je precies dwars zit en wat je graag anders zou willen.
De opvoeding en het huishouden zo verdelen dat ook JIJ tijd krijgt om dingen voor jezelf te doen, buiten je gezin om (hobby\'s, sport, café, verzin \'t maar...) Daar zul je dan wel samen de \'gulden middenweg\' in moeten vinden. Samen afspraken maken. En niet vergeten ook van elkaar te genieten:
Als zij net zoveel van jou houdt als jij van haar, zal ze je daar echt de ruimte wel voor geven.
Zo niet kun je altijd nog voor drastische maatregelen kiezen. Misschien als je je eigen leven weer kunt leiden, kom je er ook achter dat daar wèl ruimte voor je kinderen in is. En er nog van kunt genieten ook.
Gelukkig heb ik zo\'n situatie niet meegemaakt. Wel bijna. En ik heb gelukkig op tijd ingezien dat het de verkeerde kant op ging. Ik leid nu ook een totaal ander leven dan voor ik mijn meissie leerde kennen. En ben ook wel eens tegen de muren opgevlogen en heb me verstopt voor mijn verantwoordelijkheden. Ik heb echter enerzijds mijn prioriteiten aangepast en anderzijds een stukje van mijn eigen, oude leventje vastgehouden. Daardoor krijg ik nu van mijn vrouw en van mijn kind zoveel voldoening en plezier, dat ik er (eindelijk) mee heb ingestemt dat we voor een 2e zouden gaan. En die is dus nu in de maak.
Wat er ook voor adviezen hier gegeven worden, je zult het toch echt zelf moeten doen. Het is jouw leven en (of je het nou wilt of niet) je kinderen horen daarbij. Daar heb je zelf voor gezorgd.
Succes!
Allereerst lopen hier niet alleen gelukkige vaders rond, het meerendeel is dat inderdaad echter wel. Jouw problematiek is echter iets heftiger dan die waar de meesten tegenaan lopen. Herkenbaar is het deels wel. Ik geloof dat menige vader wel eens uit z\'n dak gaat van de herrie, van het niet luisteren, als ze dingen slopen, het huilen. Ik in ieder geval wel.
Ik had/heb een interieur dat je niet bepaald bij Ikea vind, alles design en klassiekers. alles helemaal top... Een superdeluxe audioinstallatie. Nu heb ik 2 kinderen (1 jaar en bijna 3) die op het zitwagentje/loopwagen tegen m\'n speakers van 1100 euro p/stuk aanrijden of tegen de subwoofer. M\'n Artifort fauteuil van 2 keer dat bedrag wordt als speeltuin gebruikt. De Eileen Gray sidetable uit de bauhausperiode wordt als hulpje gebruikt om overeind te komen en aan op te trekken... De oudste praat nooit op een normaal volume, altijd schreeuwen (zit bij mama in de familie helaas....). Maar toch heb ik daar de rust in gevonden door bepaalde dingen te tolereren door kinderen kind te laten zijn en dat heb ik met name te danken aan mijn moeder. Volgens haar was ik vroeger net zo..... Ik vermoed dat jouw moeder hetzelfde zou zeggen....
Hoeveel is je carriere en ambities je waard? Het vaderschap is de zwaarste baan die je kunt hebben, en tegelijk de meest bevredigende als je ervoor openstaat.
Ik ga met Sparhawk mee... wat zegt je vrouw erover en hoe is de liefde voor haar nu? Zou het helpen om de kinderen af en toe eens bij oma en opa of elders te droppen en er gewoon eens een weekend met je vrouw tussen uit gaan?
Door jezelf af te zonderen help je de situatie niet en verleg je het probleem alleen maar. Wellicht dat een gesprek met een professional (psychiater o.i.d.) helpt.
Bedenk dat je huidige gedrag door je kinderen wordt meegenomen en onthouden. Kinderen kopieeren graag.
Kijkt je vrouw langer dan een uur blij..
dan is ze beslist afgebeeld op een schilderij!
Punt 1, ik wilde nooit kinderen. Mijn vrouw wel en uit liefde voor haar heb ik besloten om er toch voor te kiezen. Je weet tenslotte niet waar je aan begint, wat een kind met je psychisch met je doet. Nu weet ik dat wel en merk ik dat ik het niet kan opbrengen om met ze te spelen. Ik ervaar ze eerder als last dan als lust. Ik ben geen trotse vader. Dat vind ik heel erg. Ik zou het graag anders zien en ik heb het dus vier jaar geprobeerd, maar nu is het op. Ik ben op. Mijn gezin kost mij alleen maar energie, maar levert geen energie meer. Ik weet niet of dit forum gaat helpen, want het lijkt erop dat hier alleen gelukkige vaders rondlopen. Ben eigenlijk op zoek naar anderen die hetzelfde hebben meegemaakt en hoe zij hier uit zijn gekomen. Anders wordt de eerste stap toch de huisarts denk ik.
Eerst vraag 1:
waarom wilde je kinderen? :schockiert:
En kom nou niet aan met dat het een \'ongelukje\' was. Met alle mogelijkheden in onze westerse beschaving voor geboorte beperking en voorbehoedsmiddelen, worden kinderen niet \'per ongeluk\' geboren. En dan nog zou dat bij één kunnen, maar bij een 2e toch zeker niet opgaan....
Dan vraag 2:
Is de relatie met je vrouw sterk afgenomen, omdat je de kinderen \'niet trekt\'? Of kun je de kinderen niet aan, omdat de relatie met je vrouw sterk is afgenomen?
Of is het nog anders; dat je je hele gezin even \'niet trekt\' door externe factoren? (Stress op je werk, een andere vrouw, etc. etc.)