Absoluut.

Ik heb het zelfs zo erg (gehad?) dat ik me afvroeg of we er wel goed aan deden om samen een tweede kindje op de wereld te zetten.
Ik was er totaal niet mee bezig. En nog heb ik moeite te beseffen dat ik elk moment weer vader kan worden.

Maar als de kleine er straks is zal dat vast allemaal wel goed komen.

• reageer

Om aan te sluiten:

Het is gewoon niet tastbaar, dus is het logisch dat het meer moeite kost om er enthousiast over te blijven. Voordat je besloot met zijn 2-en zwanger te worden, was je er op een moment toch we lecht enthousiast over. Zo lang je dat moment niet vergeet, is er denk ik weinig aan de hand!

• reageer

Dit kan ik zeker beamen maar ook bij een eerst is het helemaal normaal dat je niet 9 maanden achter elkaar even enthousiast kunt blijven. ALs je er maar even blij mee bent dan is het toch goed!!

• reageer

Thanks. Ik weet dat het een bekend gegeven is, en maak me er ook niet zo druk om. Wat ik nu het beste kan doen is voor mijn vrouw het e.e.a zo gemakkelijk mogelijk te maken en meeveren haha.

Er ligt een behoorlijke stapel babyboeken en tijdschriften die we van vrienden hebben gekregen. Moet zeggen dat ik er nog niet echt in verdiept heb. Overigens over die tijdschriften gesproken. Fantastisch hoe herhalend die dingen zijn. Om de zoveel maanden staat bijna exact hetzelfde erin.

Ps mooi geschreven stuk illya. Tot nu toe erg herkenbaar.

• reageer

Tja, het gegeven dat het een 2ling wordt bij jullie wil ook niet garanderen dat je er 2 keer zoveel mee bezig bent. Geloof me, dit zal iedereen bekend voorkomen!
Bij de 2e is het gevoel van beleving nog wat minder.

• reageer

Het gaat met ups en downs.

Elke keer als ik een echo zie dan heb ik het gevoel weer heel sterk, maar na een tijdje zwakt het weer af omdat het niet tastbaar is. Dan komt er weer een echo en is het cirkeltje weer rond

• reageer

Graag in de lijn en intentie van de oorspronkelijke topic blijven. Voor echo\'s is er al een hoekje......

• reageer

Ik denk het wel, begin deze maand hebben wij gebeld en de verloskundige heeft gelijk een afspraak met ons gemaakt voor 29 september, als ik me niet vergis zou ze dan ook gelijk een eerste echo krijgen...ik zie wel..

• reageer

Gisteren is mijn vrouw bij de huisarts geweest, en ze kreeg een verwijskaart voor de gyneacoloog voor volgende week vrijdag...

Ik ga dan mee en ik ben benieuwd of er dan een echo gemaakt wordt.

• reageer

Moe toch eerlijk bekennen dat ik er erg naar uit kijk om die eerste echo te zien, misschien dat het daarna wat afzwakt maar mijn vrouw is nu al zwanger genoeg om mij het hele huis door te laten rennen, en zelf weinig meer te doen...Oftewel wordt ik duidelijk met mijn neus op het feit gedrukt dat ze zwanger is.

Eerlijkheid gebied wel te zeggen dat het grootste gedeelte ik uit mezelf doe omdat ik niet wil dat ze zich overbelast (heeft ook te maken met een handicap die ze heeft, ze is linkszijdig verlamd geweest ivm een hersenbloeding bij haar eigen geboorte) dus ik denk dat ik misschien nog wel erger ben dan zij.

Op het moment in ieder geval nog geen last gehad van afzwakkend enthousiasme.

• reageer

Laten we het er dan maar op houden dat het afhankelijk is van hoeveel man iemand nou is (hormoonspiegel?): ik ken genoeg die blindelings op een mening/testrapport/whatever afgaan...

Ik niet... ik ben ook atheist

• reageer

laat ik voorop stellen dat het stukje niet volledig autobiografisch is. uiteraard is er een parallel. veel eerder heb ik getracht om de gedachtes van de gemiddelde vader (op dat moment in wording) te omschrijven.
Het ging mij erom dat ik de vraag van Wuzwuz wel herkende. ik denk dat velen hier het wel herkennen.
Zeker als de 2e eraan komt merk je dat die gedachte nog heftiger aanwezig is, maar je vrouw /vriendin heeft dat ook. Een 2e zwangerschap loop je nog veel quasi nonchalanter doorheen. Ook dan geld weer dat je het eerst moet zien en dan pas wilt geloven. Maar goed, ik ben ook atheist om diezelfde reden. Ik vermoed dat dat typisch een mannending is. Wij geloven ook niet uit een folder dat een auto lekker haaks door de bocht kan, wij willen dat ervaren hebben. Een vrouw beroept zich op een testrapport, wij op harde ervaring.
Maar ook, krijg je bij de eerste nog schouderklopjes van alle kanten en opmerkingen (zo jongen, hij doet het dus...), ook felicitaties en felicitatiekaartjes, is dat bij een 2e al opmerkelijk minder. aan de kaartjes heeft TPG post haar handen beduidend minder vol en de mondelinge felicitaties worden beperkt tot: goh leuk, een 2e... fijn voor jullie.

• reageer

wat een top verhaal echt tof dat je dit met ons wil delen.

• reageer

Bij een eerste ben je aanvankelijk vreselijk blij als je hoort dat je vrouw/vriendin zwanger is. Dat \"waauuuuw\" gevoel kennen we allemaal wel. Maar naarmate de weken en maanden vorderen merk je dat je ergens toch wel begint te twijfelen........etc. etc. etc.

Goed verhaal Illya! Dit neem ik mee als intelectuele bagage

• reageer

Wie weet heb ik ooit al wel eens zoiets soortgelijks gedaan........... :idea:

• reageer

Nooit overwogen om zelf een boek te gaan schrijven?

• reageer

o.a. hier http://www.ikvader.nl/forum/viewtopic.php?t=1372 hebben we het er al eens over gehad.

Bij een eerste ben je aanvankelijk vreselijk blij als je hoort dat je vrouw/vriendin zwanger is. Dat \"waauuuuw\" gevoel kennen we allemaal wel. Maar naarmate de weken en maanden vorderen merk je dat je ergens toch wel begint te twijfelen. Je merkt aan haar dat haar humeur stemmingsonderhevig is, daar wordt jijzelf ook niet echt vrolijker van. er wordt een afspraak voor een eerste echo gemaakt en hetgeen jij daar ziet wekt eerder de indruk dat je naar een slechte gemaakte horror of sciencefilm zit te kijken dan dat je naar je eigen kind kijkt. Dat raar misvormde garnaaltje dat daar op het scherm verschijnt lijkt in de verste verte niet op die stoere zoon die je verwacht te krijgen of het lieve dochtertje die tegen al haar vriendinnetjes gaat vertellen dat zij de beste papa van de hééééééééle wereld heeft. Stiekem bekruipt je de gedachte dat je zoiets hebt van \"yeah right..... het zal allemaal wel\".
Je vrouw wordt wel wat ronder en een beetje dikker. op een bepaald moment zegt zij dat ze plopjes voelt in haar buik, jij voelt die uiteraard niet.
Tussentijds komt het moment waarop een beroep wordt gedaan op jouw mannelijke kwaliteiten om jouw hobbiekamer te transformeren tot een echte baby c.q. kinderkamer. Vol enthousiasme ga je met je vrouw naar de bouwmarkt waar de eerste discussies ontstaan. zij wil allemaal bonte spectaculaire kleurtjes op de kinderkamer terwijl jij de literprijs per verf loopt te berekenen. Met eigen spaargeld of gesubsidieerd door opa en oma gaan jullie naar de babywinkel waar jij je totaal verloren voelt en in gedachten mijmer je terug naar de bouwmarkt en vind het spijtig dat ze daar geen kinderwagens verkopen. Daar ben je immers op bekend terrein! Zij heeft het daar over babynestjes voor in de kinderwagen terwijl jij je afvraagt waar zij het in hemelsnaam over heeft. Je bent toch geen vogel!
Je kennis van de nederlandse taal wordt binnen no-time verrijkt met hele nieuwe woorden waarvan je het bestaan niet vermoedde. \"sudocreme, babynestje, bekkenband,...\" ga zo maar door.
Je vrouw loopt de hele tijd liefkozend of onbewust automatisch over haar buikje te wrijven waarbij jij je afvraagt of ze misschien buikpijn heeft. op een avond liggen jullie in bed en zei zegt, kijk!! het schopt!! jij legt onmidddelijk een hand op haar buik maar uiteraard is het dan heel rustig.
Bij de controles bij de verloskundige hoor je het hartje kloppen waarbij je je toch heel even zorgen maakt. Tering allemachtig wat klopt dat snel! Is dat wel gezond? Wat een beats!! Het blijkt allemaal heel goed te zijn stelt de vk je gerust......
Zij wordt nog dikker en ronder en haar hormonenhuishouding is aan heftige wisselingen onderhevig. jij begrijpt er nog steeds niks. Dus dit is zwanger zijn? eigenlijk had je het je veel leuker leuker voorgesteld. Samen mijmerend met je vrouw over de toekomst, jij wandelend met je dochter en voetballend met je zoon. jij leert hem/haar wel even fietsen!! maar je vrouw is veranderd in een hormoontsunami en jij dient héééél goed op je woorden te letten! een verkeerd woord van jou richt dezelfde emotionele schade aan als een orkaan met de naam katrina.
De financiele planning wordt gemaakt en je merkt dat je auto wellicht toch te klein is voor die kinderwagen. Het geld vliegt de deur uit!
Echo, pretecho, luisteren naar het hartje..... prima! maar het besef dat er echt een kindje aan zit te komen is er nog niet helemaal. Eerst zien, dan geloven.
De weken vliegen voorbij.... het geboortjekaartje is geregeld welk zij uiteraard heeft uitgezocht. jij wilde eigenlijk wat anders, maar zij gaf je die blik weer en je besloot maar weer tot 10 te tellen en je mond te houden.
Midden in de nacht maakt zij je wakker en vraagt: wat vind je eigenlijk van de naam xxx? je vind het allemaal prima en draait je weer om.
Dan op een een ochtend maakt ze je weer wakker. wat nu weer denk je. Ik voel iets raars in m\'n buik en het doet pijn. Met een ruk zit je rechtop in je bed. automatisch kijk je eerst op de klok en besluit het tijdstip te onthouden. \"af en toe voel ik een krampachtig iets\" zegt ze. dat gevoel komt om de zoveel minuten terug en jij gaat het horloge met stopwatch erbij halen. 5 a 8 minuten repeterend maar het komt steeds consequenter, sneller en heftiger. je besluit de vk te bellen. die staat midden in de nacht binnen 15 minuten voor je deur. nog niks kan aan de hand... kan vals alarm zijn. maar je vrouw houd die pijn en jij kunt verdorie niks doen! alles wat je aanbied is verkeerd. kopje thee, boterham, niks wil ze. zij kruipt door het huis en jij staat er alleen maar bij te kijken. Daar sta je dan als man. Altijd bereid zijnde om problemen op te lossen. hier valt niks op te lossen en de onmacht straalt van je af. De hele dag loop je nerveus door het huis en geregeld zit je bij haar terwijl zij je handen fijn knijpt van de pijn. De vk komt nog 3 keer en bij de 3e keer besluit ze te blijven. Uren later nadat je wakker werdt zegt de vk dat je vrouw mag persen. op en bepaald moment zie je plotseling iets bewegen tussen de benen van je vrouw. Iets wat blauw en paars uitziet, het blijkt het hoofdje te zijn, en stilletjes begin je het werkelijk te geloven. Verdorie........... heeft er dan echt al die tijd een kindje in mijn vrouw gezeten?
Het plopt eruit en onwillekeurig valt je op dat dat blauw paarse ding daar ook een piemeltje heeft of net niet. Een beetje niet helemaal op de wereld zijnde en quasi verbaasd zeg je tegen je vrouw: tís een jongentje.
Jij mag het vasthouden en terwijl je tegen je tranen probeert te vechten (boys don\'t cry!) neem je je heilig voor dat niemand, maar dan ook werkelijk niemand moet proberen dit kleine wezentje wat aan te doen.

Bij de tweede gaat dat net zo.....
Maar sluimerend weet ik stilletjes dat het moment van besef eraan zit te komen. tot op dit moment geloof je niet dat het gebeurt, maar echt. Het staat te gebeuren!!!!

• reageer

Ja? Ik heb dat ook wel nu de tweede keer, heel raar. Het lijkt wel alsof er niet iets heel bijzonders gaat gebeuren. Kun je er eens wat meer over vertellen, want het is wel herkenbaar voor mij.

• reageer

Sterker nog.... bij de tweede heb ik dat gevoel nog véél minder!! terwijl die er nu dus echt elke dag kan zijn....

• reageer

Gelukkig... ik begon al aan mijzelf te twijfelen.
Thnx voor jullie geruststellende woorden.

• reageer

ik heb soms hetzelfde gevoel :? maar als ik dan naar mijn vriendin kijk(dikke borsten opgezwollen tepetls )voel ik me weer helemaal geukkig
ik probeer er op die manier toch zoveel mogelijk betrokken bij te zijn en dus geen negen maanden achterstand op te lopen.
wees gerust je bent dus niet de enigste.
veel plezier met jullie zwanerschap

• reageer

Nee hoor. Je zult niet de enige zijn. voor ons als mannen is het allemaal minder tastbaar, bevattelijk, minder zichtbaar.
Dat is ook het beroemde voordeel dat je vrouw al heeft. zij kent de baby dadelijk al 9 maanden langer. Ik heb ook tot op het laatste moment zoiets gehad van: Yeah right....... het zal allemaal wel.. pas als je het ziet en in je armen houd weet je dat het allemaal echt waar is en dat je niet \"bedonderd\" bent....

• reageer