Valt het jou ook op dat iedere keer je een andere papa ziet je toch voelt dat er een verwantschap is, een broederschap, dat je een beetje van elkaar denkt te weten wat die ander meemaakt en daarmee de kracht van het vader-zijn bevestigd voelt. En ondertussen wordt het nauwelijks uitgesproken, begrepen laat staan opgeschreven of weet ik het simpelweg niet te vinden. Als aanstaande vader worstel je je langs de folders en brochures bij de verloskundige, de zwaarlijvige ‘oei ik groei’ bijbel, het Kluun-boekje en nog een batterij management voor vaders geneuzel om uiteindelijk tot de conclusie te komen dat ze het nergens onder woorden weten te brengen wat het werkelijk is om vader te zijn. Net alsof dat recht alleen bij de mama’s van deze wereld ondergebracht is, omdat die kleine nu eenmaal rechtstreeks met zijn moeder verbonden is. Dat is natuurlijk ook zo, want laten we wel wezen, uiteindelijk is elke man ook maar gewoon de zoon van zijn moeder. Dat wil alleen niet zeggen dat ik dan maar een passieve nummer twee ben.

En wat niet iedereen zich zal realiseren, maar wel moet begrijpen, is dat jij je ook voor de volle 100 procent verantwoordelijk voelt en dat ook bent; dat je regelmatig doodsbang bent voor wat er allemaal kan gebeuren; dat ook jouw maag omdraait als hij ontroostbaar loopt te huilen of je effe wegzwijmeld als hij een mandarijntje eet; dat alles om je heen in elkaar mag storten als je samen bent; dat niets meer hetzelfde gewicht heeft in het geheel der dingen; dat je hele wereld ophoud bij de voordeur in plaats van er begint; dat niet meer alles om jouw draait maar om die kleine; dat hij ook jouw toekomst in zijn handen heeft; dat je nu effe met iets anders bezig bent, even niet meedoet met het gepeupel en dat er toch niets essentiëler of nuttiger is dan dat en dat dat vanaf nu voor altijd zo zal zijn; dat je tot grote dingen in staat bent, boven jezelf uitstijgt, van trots overloopt, voor je zoon en voor zijn moeder; dat je ineens dingen ziet die je nog nooit waren opgevallen; dat het leven vol is en heel en je ineens een doel voor ogen hebt; dat je bij hem thuis bent en vertrouwd; dat je hem begeleid om zijn grenzen en zijn mogelijkheden te verkennen; dat je hem leert hoe hij zijn kracht moet gebruiken en hem fysiek test; dat hij ondertussen het hele huis overneemt en er geen plek meer is die niet wordt bezet door zijn speel, zit, lig of hangtoestel; dat ik beter word dankzij hem; dat hij verweven is in de hele materie van mijn leven; dat je je realiseert dat je je hele bezit moet delen en nog sterker, dat het eigenlijk allemaal al van hem is; dat er twee zijn waar hij terecht kan; dat hij je nu al langs alle kanten inhaalt en je hem daar graag nog een extra zetje bij geeft; dat je hem wel achter het behang kan plakken als hij je plannen dwarsboomt en alles meteen vergeeft na een flinke knuffel; dat je toch af en toe weer met jezelf bezig bent en dat dat niet meer klopt; dat je ineens iets wegslikt als je een baby’tje ziet op tv of nog een keer omkijkt als er twee mannekes op het pleintje staan te voetballen; dat hij de mooiste, de liefste en de leukste is ondanks zijn snottebellen en zijn driftbuien; dat je naast hem staat, voor hem uit gaat en zij aan zij leeft; dat je met hem hebt afgesproken dat hij je zwakheden en tekortkomingen accepteert als je maar een gekke papa voor hem bent; dat hij erbij hoort, een kamer krijgt in je huis, een vaste plek aan tafel en een tandenborstel naast de jouwe.

Ferry, 5 april 2011