Zo, het raadsel is eindelijk opgelost. Weken, wat zeg ik, maanden lang hebben we met z’n drieën trachten te achterhalen wat of wie IJsbrand toch zou bedoelen met zijn vragen over het paleidier. Het begon kort voor Sinterklaas vorig jaar. Nadat IJsbrand, drie jaar oud, zo ongeveer begreep wat de functie was van een verlanglijstje, riep hij steeds ‘paleidier!’
‘Paleidier?’ vroegen zijn zus Rosa, Ingrid en ik daarop in koor.
‘Ja!’ zei hij, verbaasd dat wij niet direct begrepen wat hij bedoelde. ‘Paleidier!’
Vroeger gruwde ik van het adagium ‘Huisje, boompje, beestje.’ Dat huisje geloofde ik nog wel, je moet immers een dak boven je hoofd hebben, maar dat boompje en dat beestje stonden synoniem voor burgermansgeluk waar ik ver van wilde blijven. Op al teveel interesse in boompjes val ik nog altijd niet betrappen maar, sinds kort ben ik in ons gezin de grootste verdediger van de aanwezigheid van een heus beest.
Een zoon geeft een oergevoel, een Abraham-Isaak besef, de geruststellende zekerheid dat de fakkel straks kan worden overgedragen. Een jaar en twee maanden is mijn zoon IJsbrand nu.
Zeg ‘hiep hiep’ en zijn armen zwaaien al bijna vanzelf omhoog. IJsbrand heeft dan ook minstens 123 keer mogen oefenen, nou ja, oefenen... Telkens als ‘hiep hiep’ werd aangeheven, hief ik zijn armen omhoog. Het automatisme zit er nu ingedrild. Arm kind. Voor de rest beleefde het knulletje een perfecte eerste verjaardag. Hoewel hij geen idee had wat er allemaal gebeurde, en vooral waaróm, heb ik zelden iemand zo jarig gezien. Steevast een grote grijns op zijn gezicht, geregeld onderbroken door een schaterlach als hij weer een bekend gezicht in het vizier kreeg. Kortom, een partyanimal in de dop!