Een van de grote voorrechten van het vaderschap is dat het je meevoert naar plaatsen waar je zònder kinderen met een boog omheen zou lopen. Ik ben allesbehalve een kunstschaatsliefhebber, ben evenmin behept met een modetic en lig niet wakker van half ontblote mannenlijven. En toch zat ik vorige week live te kijken naar het spektakel dat Holiday On Ice heet.

Zo, het raadsel is eindelijk opgelost. Weken, wat zeg ik, maanden lang hebben we met z’n drieën trachten te achterhalen wat of wie IJsbrand toch zou bedoelen met zijn vragen over het paleidier. Het begon kort voor Sinterklaas vorig jaar. Nadat IJsbrand, drie jaar oud, zo ongeveer begreep wat de functie was van een verlanglijstje, riep hij steeds ‘paleidier!’
‘Paleidier?’ vroegen zijn zus Rosa, Ingrid en ik daarop in koor.
‘Ja!’ zei hij, verbaasd dat wij niet direct begrepen wat hij bedoelde. ‘Paleidier!’

Vroeger gruwde ik van het adagium ‘Huisje, boompje, beestje.’ Dat huisje geloofde ik nog wel, je moet immers een dak boven je hoofd hebben, maar dat boompje en dat beestje stonden synoniem voor burgermansgeluk waar ik ver van wilde blijven. Op al teveel interesse in boompjes val ik nog altijd niet betrappen maar, sinds kort ben ik in ons gezin de grootste verdediger van de aanwezigheid van een heus beest.

Een vracht aan wetenschappelijke studies maakt duidelijk dat kinderen met betrokken vaders van jongsaf aan beter af zijn. Leuk om te weten maar hoe ontdek je in de alledaagse vaderpraktijk de invloed die jij op de ontwikkeling van je kind uitoefent? IkVader’s hoofdredacteur Henk Hanssen kreeg de afelopen zomervakantie bij toeval een inzicht in de betekenis van zijn rol. Voor zijn 7-jarige dochter en haar vriendin organiseerde hij een sportieve competitie waarmee de meiden een 'bikkelmedaille' konden winnen. De Barbie-poppen werden verruild voor fiets, vishengel en wandelschoenen. En met resultaat, schrijft hij in zijn blog.

‘Kun jij even op hem letten?’ Een moeder, peuter op de arm, gehaaste blik, kijkt me vragend aan. ‘Ja hoor,’ zeg ik. ‘Ga daar maar even zitten, Hein,’ zegt ze tegen haar zoontje en stuift weg. Hein, zwarte pieten-pak over zijn jas en broek, schuifelt naar een stoel. Mijn dochter Rosa gaat tegenover hem zitten. De muziekles, waar ze samen op zitten, begint over tien minuten. Ik sla de krant open.
‘Anne Frank-boom geeft geen krimp.’