Het lange wachten wordt dan eindelijk beloond. Wij zijn alweer ruim een week terug in Nederland, maar we hebben ons toch weer even moeten aanpassen aan het klimaat hier en het gedrag van de mensen. Wij waren helemaal onthaast toen we terug kwamen en moesten er dus weer een beetje inkomen.
Wij zijn dus weggegaan naar de Turkse Rivièra, naar het plaatsje Göynük op een paar kilometer van Kemer. Naar het 5* Majesty Resort Mirage Park. Heerlijk!
Maar hoe ging het nu. Onze vlucht ging om 5.55 uur in de ochtend, dus dachten wij: "We halen Esmée uit bed, leggen haar in de auto en ze slaapt de rest van de tijd wel door!". Niet dus! Ze was wakker en merkte dat er iets niet klopte en heeft tot in het vliegtuig alles in de gaten gehouden. Met de ogen wagenwijd open sloeg ze alles gade. Op het vliegveld ging het prima en die twee uur vliegen voorbij. In het vliegtuig ging ook wel, alleen houdt ze er niet van om vastgebonden te zitten bij pappa of mamma op schoot en dus zet ze het maar op een brullen. Maar niet te lang en gelukkig waren er nog meer kleine kinderen aan boord. Nog voordat de wielen van de grond getild waren, sliep ze alweer en werd pas een uurtje later weer wakker. Ter afleiding had mamma een berg boerderijdieren bij de speelgoedwinkel gekocht, afzonderlijk ingepakt en als Esmée zich verveelde elke keer weer eentje gegeven. We hadden er nog genoeg over voor de terugvlucht.
Eenmaal geland was het nog een stukje lopen naar de bagageband en zoals verwacht waren onze koffers er weer als een van de laatste. Maar gelukkig waren ze wel meegekomen! Tot nu toe zijn ze altijd meegekomen, dat is toch eigenlijk wel een geluk. Ik moet er niet aan denken aan alle ellende als je nog op één of meer koffers moet wachten, die pas een paar dagen later aan komen of helemaal nooit. Eenmaal in de bus heeft Esmée het weer moeilijk om te blijven zitten, maar na enig tegensputteren valt ze weer in slaap en slaapt zelfs door in mijn armen terwijl ik, met een hand, in het hotel ga inchecken.
Snel na het inchecken gaan we naar de kamer, waar we dan gelukkig al in kunnen, om ons om te kleden, het is namelijk al lekker 32 graden!! En dan gebeurt het, we gaan met de lift naar beneden en lopen via de deur de tuin van het hotel in en daar zien we het gezicht van Esmée veranderen. Een brede glimlach en fonkelende ogen. Ga even terug in de tijd en denk aan het moment dat je voor het eerst zonder ouders op vakantie gaat, je stapt uit de bus in Looret de Mar of Salou en die blik, dat gevoel, dat was precies wat we bij Esmée zagen en het ging de rest van de vakantie ook niet meer weg.
Morgen deel II van het reisverslag! deze komt gewoon onder dit bericht.
Maar de foto's wil ik jullie niet onthouden.
Het roer om! Alles verkopen, zeilen hijsen en wegwezen! We denken er allemaal weleens aan maar ondernemer Peter Schulz (48) voegde de daad bij het woord. In november 2007 verkocht hij zijn bedrijf, zijn huis, zijn auto en zijn huisraad. Hij begon aan een bijna twee jaar durende wereldreis, samen met zijn vrouw Mieke en hun drie zonen Max (12), Leon (9) en Koen (4). En, hoe beviel het Peter? ‘In Nederland was ik een soort ‘weekendvader’, altijd druk, nooit echt tijd voor het gezin. Toen we op reis gingen, veranderde ik in een ‘24x7’ vader. De reis heeft mijn band met de jongens voor het leven versterkt.’ Ter gelegenheid van de publicatie zijn boek, sprak IkVader met de wereldreiziger. 
