Joshua tekent het Gipfelbuch op de Grosse trogler

Eerst zagen we bij een stijl stukje bergwandeling een wandelstok zomaar op het pad liggen, een tiental meters verder nog een ónder het pad. Er was maar een conclusie mogelijk; hier was iemand de diepte in verdwenen. Zelf hadden we, ons overigens bewust van de risico’s, geen moment de grip op weg en situatie verloren. Joshua en ikzelf waren supergeconcentreerd en wisten weaar we op moesten letten. Op zulke plekken heb je twee handen en twee voeten nodig, zodat je ook als een grip je ontglipt nog meer dan voldoende hebt om stand te houden. Bovendien stond ik nog eens onder hem. .... lees verder op: http://joepzander.wordpress.com/2010/08/03/risicos/

Het is vandaag 8 Juni 2009

 Druk aan het werk en toch veel aan het denken over onze kleine jongen, wat duurt het toch allemaal lang maar toch ook kort. Ik herinner mij de dag nog dat we de zwangerschaps test deden.

 Het was s'ochtends en mama(mijn vriendin) ging even over een Ovulatie staafje piepelen. We waren even rust aan het nemen omdat te veel bezig zijn met zwanger worden niet goed is voor ons. En waarimpel! er komt een streepje op het staafje! Hoe kan dit ?¿ er hoort nu helemaal geen eisprong te zijn! In de auto vertelde mama dat ze dit had gedaan. Toen we thuis kwamen (s'avonds) hadden we afgesproken dat mama even een zwangerschaps test ging doen.

Al geruime tijd predik ik dat vaders meer erkenning verdienen. Immers, in ons van moederschapsideologie doortrokken landje lijkt de vader soms een tweederangsouder. Als het bijvoorbeeld op de duur van het kraamverlof aankomt, is de Nederlandse vader Europees recordhouder – in negatieve zin. Zelfs Sloveense vaders krijgen tegenwoordig vijftien dagen betaald vaderverlof. Wij moeten ons, ook na heftige Kamerdebatten, behelpen met die miezerige twee dagen. Met andere woorden: we mogen aangifte doen, beschuiten smeren en hup met de geit, weer aan het werk.