Omdat onze zoon IJsbrand elke avondmaaltijd verstoort met eet- en smijtwerk, meldde ik me aan voor een avond waarop ouders konden kennismaken met de Gordon-methode. Het lokaal van het organiserende Hilversumse kinderdagverblijf zat bomvol – moeders en minstens evenveel vaders. We dronken thee en keken elkaar onderzoekend aan. Was het echt zo erg? Hadden we echt allemaal een cursus nodig om onze peuters elementaire fatsoensregels bij te brengen? 

Zo, het raadsel is eindelijk opgelost. Weken, wat zeg ik, maanden lang hebben we met z’n drieën trachten te achterhalen wat of wie IJsbrand toch zou bedoelen met zijn vragen over het paleidier. Het begon kort voor Sinterklaas vorig jaar. Nadat IJsbrand, drie jaar oud, zo ongeveer begreep wat de functie was van een verlanglijstje, riep hij steeds ‘paleidier!’
‘Paleidier?’ vroegen zijn zus Rosa, Ingrid en ik daarop in koor.
‘Ja!’ zei hij, verbaasd dat wij niet direct begrepen wat hij bedoelde. ‘Paleidier!’

Half zes ’s ochtends:  ik fiets door het centrum van Hilversum richting Mediapark alwaar ik vanaf 06.00 te gast ben in Nachtvluchten, een Radio 1 programma. Inderdaad, zoals mijn geachte collega Evert van den Berg al opmerkte, laten alleen ijdele idioten zich strikken voor een optreden in de staart van vrijdagnacht.

Vroeger gruwde ik van het adagium ‘Huisje, boompje, beestje.’ Dat huisje geloofde ik nog wel, je moet immers een dak boven je hoofd hebben, maar dat boompje en dat beestje stonden synoniem voor burgermansgeluk waar ik ver van wilde blijven. Op al teveel interesse in boompjes val ik nog altijd niet betrappen maar, sinds kort ben ik in ons gezin de grootste verdediger van de aanwezigheid van een heus beest.

Helaas, de dooi zet in. Maar even regeerde de hand van Anton Pieck over het Hollandse landschap. Meer dan een miljoen Nederlanders bonden de schaatsen onder. Met talloze vader- en familietaferelen tot gevolg...