Zo, het raadsel is eindelijk opgelost. Weken, wat zeg ik, maanden lang hebben we met z’n drieën trachten te achterhalen wat of wie IJsbrand toch zou bedoelen met zijn vragen over het paleidier. Het begon kort voor Sinterklaas vorig jaar. Nadat IJsbrand, drie jaar oud, zo ongeveer begreep wat de functie was van een verlanglijstje, riep hij steeds ‘paleidier!’
‘Paleidier?’ vroegen zijn zus Rosa, Ingrid en ik daarop in koor.
‘Ja!’ zei hij, verbaasd dat wij niet direct begrepen wat hij bedoelde. ‘Paleidier!’
Een van de grote voorrechten van het vaderschap is dat het je meevoert naar plaatsen waar je zònder kinderen met een boog omheen zou lopen. Ik ben allesbehalve een kunstschaatsliefhebber, ben evenmin behept met een modetic en lig niet wakker van half ontblote mannenlijven. En toch zat ik vorige week live te kijken naar het spektakel dat Holiday On Ice heet.
Omdat onze zoon IJsbrand elke avondmaaltijd verstoort met eet- en smijtwerk, meldde ik me aan voor een avond waarop ouders konden kennismaken met de Gordon-methode. Het lokaal van het organiserende Hilversumse kinderdagverblijf zat bomvol – moeders en minstens evenveel vaders. We dronken thee en keken elkaar onderzoekend aan. Was het echt zo erg? Hadden we echt allemaal een cursus nodig om onze peuters elementaire fatsoensregels bij te brengen? 
Half zes ’s ochtends: ik fiets door het centrum van Hilversum richting Mediapark alwaar ik vanaf 06.00 te gast ben in 
